UFC Rotterdam: Hoe ik MMA ontdekte

Halverwege december vorig jaar stond ik midden in de nacht op om iets te kijken waar ik op dat moment weinig van wist en nog minder van vond. Mijn grote (sport)vriend Marcel keek uiteraard en ik besloot er een keer voor te gaan. UFC194 werd door Fox Sports en ene Conor McGregor stond in de main-event tegenover José Aldo. Nog geen minuut later kon ik weer te bed want de partij was over met een linkse van de Ier. Een korte maar zeer krachtige kennismaking met Mixed Martial Arts.
 
Ik was niet overtuigd maar zoals altijd, de aanhouder wint. Naarmate ik me meer ging verdiepen in de sport begon ik er de schoonheid van in te zien en begon ik langzaam maar zeker ook te begrijpen hoe het spel in elkaar stak. Op een gegeven moment zag ik zelfs de schoonheid van de sport en niet veel later werd het eerste UFC-event in Nederland aangekondigd.
 
Ik was ondertussen wel overstag en besloot het erop te wagen. UFC is een miljardenbedrijf dat het woordje ‘show’ op de eerste plaats heeft staan. Marketingtechnisch zit het allemaal zó sterk in elkaar, ik moest dit gewoon een keer meemaken. Op het laatste moment konden we een kaartje krijgen in een uitverkocht Ahoy, een van de mooiste zalen van Nederland. Met dertien partijen op het programma was dat ongeveer het enige waarvan ik wist wat me te wachten stond.
 
De reacties van vrienden, collega’s en familie waren bijzonder: ‘na afloop effe lekker knokken zeker’ of ‘ga je zelf ook meedoen?’ of ‘lekker tussen de opgefokte motorjackjes kijken hoe een ander aan gort geslagen wordt’. Ik wist zelf ook niet goed wat ik moest verwachten, geheel open minded reisde ik naar Rotterdam.
 
Gedurende het voorprogramma werd het steeds drukker in een broeierig Rotterdam, de sfeer werd relaxter. Gezellig zou ik het haast noemen. Mensen kwamen voor de mooie show, begrepen het spel zowel staand als op de grond en naarmate het programma vorderde werd de sfeer beter.
 
Dan komt de ‘main card’ waarbij de zenders live gaan, het event wordt uitgezonden in meer dan 150 landen en wordt bekeken door een belachelijk groot aantal mensen over de hele wereld. De eerste Nederlandse dame in actie is Germaine de Randamie. Het wordt de langste opkomst van de avond en misschien wel in de geschiedenis van de UFC, in zo’n vier minuten gaat het dak van Ahoy eraf en is het complete publiek klaar voor dé vier gevechten van de avond.
 
Vanaf dat moment is UFC Fight Night 87 één grote trip. De Randamie verslaat haar tegenstander, de Deense Anna Elmose, met een forse knie en nogmaals gaat het dak eraf in Ahoy. Dan moet het hoofdmenu van de avond nog komen met twee Nederlandse grootmachten. Stefan Struve is de eerste, de boomlange kerel is indrukwekkend als je naast ‘m staat maar zo van een meter of vijftig is het ook indrukwekkend. Struve vecht tegen een Braziliaan met schoenmaat vijftig, toch een stuk minder imposant vanaf vijftig meter.
 
De partij is om het maar simpel te houden: waanzinnig! Binnen zestien seconden is Struve klaar met Bigfoot Silva en kan de spreekwoordelijke renovatie van Ahoy opnieuw beginnen. 10.000 fans gaan COM-PLEET uit hun dak.
 
Dan de main event die door de legendarische Bruce Buffer aangekondigd wordt met het even legendarische “IT’S TIME”. Alleen dat als was deze lange dag waard. In het main-event rekent ook de derde Nederlander Alistair Overeem af met Andrei Arlovski. Arlovski is een van de 350 vechters in de wereld die de bijnaam ‘Pitbull’ draagt en begint het gevecht als een straatvechter maar Overeem laat zich niet van de wijs brengen en brengt de Amerikaan vroeg in de tweede ronde naar het canvas.
 
Het is het einde van een event waar ik nog uren, zo niet dagen van stuiter. De show is geweldig, de sfeer was fantastisch en het heeft voor mij alle vooroordelen weggenomen. Het wederzijds respect tussen de vechters is groot en de hele avond heb ik geen wanklank of negatieve sfeer waargenomen.
 
UFC Rotterdam was fantastisch. Als de show weer naar Nederland komt, ga ik zonder twijfel weer. Of toch een keer naar Las Vegas?

Waarom Max Verstappen geen ‘Sportman van het Jaar 2015’ is

Vandaag is de dag dat Max Verstappen tot Sportman van het Jaar 2015 gekozen zou moeten worden op het NOS | NOC*NSF gala. Dat het niet gaat gebeuren, weten we ook al. Verstappen is niet genomineerd bij zowel sportman- als talent van het jaar. Daarop kwamen veel boze en verbaasde reacties van mensen Max toch echt de Sportman van het Jaar vinden. Waarom het niet gebeurt? Het optelsommetje is simpel. “Waarom Max Verstappen geen ‘Sportman van het Jaar 2015’ is” verder lezen

Interview Erwin Breederland voor Crozz Magazine

Voor het bewaarnummer van Crozz Magazine interviewde ik Erwin, Peter en Nico Breederland. De familie uit Zuidland is autocross pur sang en de jongste van de drie broers werd afgelopen seizoen kampioen in de toerwagenklasse van het Eurol/Veka NK Autocross met drie overwinningen op een rij.

“Interview Erwin Breederland voor Crozz Magazine” verder lezen